De Surinaamse pluimveesector staat onder zware druk. Goedkoop kippenvlees uit Brazilië en de Verenigde Staten overspoelt de markt en maakt het voor lokale boeren vrijwel onmogelijk om te concurreren. Het gevolg: dalende productie, faillissementen en een groeiende afhankelijkheid van buitenlandse import.

Volgens cijfers van Selina Wamucii lag de groothandelsprijs voor Surinaamse

kip in 2025 tussen de USD 1,70 en USD 5,43 per kilogram. Geïmporteerde kip uit massaproductiebedrijven in de VS en Brazilië wordt daarentegen voor aanzienlijk lagere prijzen aangeboden. “We kunnen niet concurreren met die prijzen,” zegt pluimveehouder Winston Lieveld uit Saramacca. “Onze voerkosten zijn hoog, broedeieren zijn schaars en de infrastructuur is verouderd.”

Ook veevoerleverancier Mariska Pinas bevestigt de moeilijke omstandigheden: “De prijzen voor maïs en soja zijn internationaal gestegen, en dat voelen onze klanten direct. Zonder steun blijven ze achter de feiten aanlopen.”

De problemen zijn bovendien structureel. In 2018 leidde een onderbreking in de import van broedeieren tot een tekort

van 200.000 stuks, met directe gevolgen voor de beschikbaarheid van lokale kip. Veel kleinschalige boeren hebben daarnaast moeite om financiering te vinden voor investeringen in moderne technologie.

“Wij willen verduurzamen, maar zonder toegang tot krediet blijft dat een droom,” aldus Lieveld. Net als veel collega’s pleit hij voor gerichte maatregelen, zoals

subsidies, belastingvoordelen en betere toegang tot financiering. Ook educatie en technische trainingen zouden kunnen bijdragen aan een productie die zowel duurzamer als concurrerender is.

De noodkreten uit de sector maken duidelijk dat de Surinaamse pluimveehouderij zich op een kantelpunt bevindt. Zonder gericht beleid dreigt de lokale kip van tafel te verdwijnen.