De recente mededeling van het ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij (LVV) via de nieuwssite Suriname Herald over aangifte wegens “onbevoegde beheersdaden” in het Tibiti-gebied is geen daad van krachtig bestuur, maar een signaal van bestuurlijke chaos. In plaats van transparantie en rechtszekerheid te bieden, creëert deze stap het beeld

van willekeur en het doorschuiven van verantwoordelijkheid.

Als DNA-lid ben ik zelf op onderzoek uitgegaan en heb ik navraag gedaan bij oud-LVV-minister Sewdien over de ontstaansgeschiedenis van het project. De oud-minister van LVV heeft duidelijk aangegeven hoe de vork in de steel zit. Blijkbaar bestaan er binnen de politieke en

bestuurlijke kringen serieuze twijfels over het huidige verhaal van het ministerie van LVV.

Wie de feiten kent, weet dat dit project niet uit de lucht is komen vallen. Het ontstond na het bezoek van de voormalige Braziliaanse president Jair Bolsonaro, waarna Suriname actief aansluiting zocht bij de Braziliaanse landbouwexpertise. Via

diplomatieke lijnen werd Embrapa betrokken, hét toonaangevende landbouwinstituut van Brazilië. Deskundigen reisden over en weer, gronden werden onderzocht, plannen opgesteld en een pilotproject in Tibiti werd voorbereid, mét begeleiding van LVV.

Dit was geen verborgen actie van een ondernemer. Dit was beleid. Dit was een publiek-private investering in de toekomst

van de Surinaamse landbouw. Omdat het ministerie zelf de capaciteit miste om het project in een afgelegen gebied uit te voeren, werd een lokale ondernemer gevraagd het voortouw te nemen. Hij investeerde in infrastructuur, machines, ontbossing en bodemverbetering.

Er werd een pilot van circa 50 hectare opgezet voor maïs, soja,

markoesa en andere gewassen. Het betrof een outgrowersmodel met lokale participatie. Dit was precies het soort initiatief waar Suriname al jaren om roept: productief, innovatief en gericht op export en voedselzekerheid. Toen kwam 2023 en de onrust in Pikin Saron. LVV trok zich uit veiligheidsoverwegingen terug uit het gebied. Het verdient daarom aanbeveling om dit soort projecten over te laten aan de particuliere sector, terwijl de overheid zich richt op toezicht en monitoring.

En nu, met een nieuwe minister, wordt dezelfde ondernemer plots neergezet als een indringer. Volgens beschikbare informatie wordt hij onder druk gezet om het terrein te verlaten

door mannen die zich als politie presenteren. Maar er is géén ontruimingsbevel van het Openbaar Ministerie Suriname. De politie van Zanderij is niet betrokken. Toch worden bedreigingen geuit en wordt druk opgevoerd. Dit is geen handhaving. Dit is intimidatie met een dun laagje bestuurlijke legitimiteit.

In een rechtsstaat hoort de

overheid voorspelbaar en betrouwbaar te zijn. Beleidscontinuïteit is geen gunst; het is een basisvoorwaarde voor vertrouwen. Wanneer een project onder één minister wordt gestimuleerd en gefaciliteerd, kan het niet onder een volgende minister zonder duidelijke juridische basis worden gecriminaliseerd. Dat is geen beleid; dat is bestuurlijke willekeur.

Nog kwalijker is

dat in de publieke discussie namen van personen worden rondgestrooid die volgens betrokkenen niets met de kwestie te maken hebben. Reputaties worden beschadigd terwijl de overheid haar eigen rol probeert te herschrijven. Dat is niet alleen onzorgvuldig, maar gevaarlijk. Het ondermijnt het vertrouwen in de overheid, de rechtshandhaving en het investeringsklimaat.

De boodschap die nu wordt uitgezonden is vernietigend: werk samen met de overheid en je loopt het risico later als verdachte te eindigen. Investeer in landbouw en je kunt eindigen met dreigementen in plaats van ondersteuning. Dit is precies het tegenovergestelde van wat Suriname nodig heeft.

Als Suriname serieus

werk wil maken van landbouwontwikkeling, moet het eerst orde op zaken stellen binnen het bestuur zelf. Rechtszekerheid, transparantie en consistentie zijn geen luxe begrippen. Zonder die fundamenten blijft elke ambitie voor duurzame landbouw niets meer dan een papieren droom.

VHP-assembleelid Harriët Ramdien