De discussie over melk in Suriname gaat niet alleen over boeren of zuivelproducten. Zij legt een structureel probleem bloot: decennialang is geen beleid ontwikkeld dat de lokale melkveehouderij daadwerkelijk laat groeien. Daardoor blijft Suriname afhankelijk van geïmporteerd melkpoeder, terwijl de eigen productie achterblijft.

De kritiek van Veehouders Bond Suriname (VBS)-voorzitter Mukesh

Ramlagan raakt een gevoelige kwestie. Als een aanzienlijk deel van de melk in de schappen afkomstig is van geïmporteerd melkpoeder dat wordt vermengd met lokale melk, dan rijst de vraag hoeveel van de melkconsumptie werkelijk door Surinaamse boeren wordt geproduceerd. Consumenten hebben recht op duidelijke informatie over de herkomst van de producten die zij kopen.

Nog zorgwekkender is de bewering dat importeurs van melkpoeder een dominante invloed hebben op het beleid. Hoewel deze stelling nog niet onafhankelijk is bevestigd, wijst zij op een hardnekkige realiteit: de belangen van import en handel lijken vaak beter georganiseerd en vertegenwoordigd dan die van lokale

producenten. Het gevolg is dat investeringen in de melkveehouderij, uitbreiding van de veestapel en verbetering van de productiecapaciteit jarenlang achterwege zijn gebleven.

De vraag die gesteld moet worden, is waarom Suriname, met beschikbare landbouwgronden en een lange geschiedenis van veeteelt, nog steeds niet in staat is een groter deel van zijn

melkbehoefte zelf te produceren. Als lokale boeren onvoldoende ondersteuning krijgen op het gebied van financiering, voer, technologie en markttoegang, blijft de sector afhankelijk van importen en internationale prijsontwikkelingen.

Ook de bestuurlijke verhoudingen binnen de sector verdienen aandacht. De oproep van Ramlagan voor meer transparantie binnen de Melkcentrale Paramaribo en andere organisaties

onderstreept het gebrek aan duidelijkheid over wie beslissingen neemt en welke belangen worden vertegenwoordigd. In een sector die van groot belang is voor de nationale voedselvoorziening, mag geen ruimte bestaan voor onduidelijkheid of belangenverstrengeling.

De kern van het probleem is dat Suriname al jaren spreekt over voedselzekerheid, maar tegelijkertijd afhankelijk blijft

van geïmporteerde basisproducten. Zolang er geen samenhangend beleid komt dat lokale productie centraal stelt, zullen boeren blijven worstelen en blijven consumenten afhankelijk van ontwikkelingen buiten de landsgrenzen.

Een onafhankelijk onderzoek naar de melksector, inclusief de rol van importeurs, beleidsmakers en sectororganisaties, lijkt daarom geen overbodige luxe. Zonder transparantie en een duidelijke

langetermijnvisie dreigt de melksector een voorbeeld te blijven van hoe economische belangen zwaarder wegen dan duurzame nationale ontwikkeling.