De internationale rijstprijzen dalen, maar consumenten in Suriname merken daar weinig tot niets van. In de schappen van de lokale supermarkten ligt de prijs voor 71 kilogram ‘super’ rijst nog altijd tussen de SRD 1700 en SRD 2000. Op de wereldmarkt kost diezelfde hoeveelheid momenteel slechts rond de SRD 694.

Het

prijsverschil roept niet alleen vraagtekens op, maar leidt ook tot groeiende frustratie onder burgers. Opmerkelijk is dat Suriname een overschot aan rijst produceert en zichzelf ruimschoots kan voorzien. Toch betalen Surinamers tot drie keer zoveel als consumenten in het buitenland die de rijst eerst moeten importeren.

Recent hebben opkopers en boeren

een nieuwe prijs vastgesteld voor natte padie: SRD 600 per baal van 71 kilogram. Die prijs wordt als net rendabel beschouwd, zeker nu de exportprijs onder druk staat. Toch vindt deze verlaging nauwelijks zijn weg naar de consumentenprijs, die hardnekkig hoog blijft.

“De rijstprijs op de lokale markt ligt zeker 50

procent hoger dan wat men op de exportmarkt betaalt,” zegt minister Parmamand Sewdien van Landbouw Veeteelt en Visserij (LVV). En dat terwijl de productie in Suriname het dubbele bedraagt van wat het land zelf nodig heeft.

De hoge kostprijs komt vooral door structurele problemen in de productieketen: inefficiënte processen, hoge inputkosten,

en beperkte schaalvoordelen. Hierdoor blijft de opkoopprijs relatief hoog, en wordt de consument uiteindelijk belast met het prijskaartje.

Daarnaast speelt winstoptimalisatie een grote rol. Producenten kiezen ervoor om de lokale prijzen hoog te houden om verliezen op de exportmarkt te compenseren.

Opmerkelijk is dat ook bij stijgende wereldprijzen de binnenlandse markt benadeeld

wordt. In zulke gevallen geven exporteurs voorrang aan de lucratievere buitenlandse markt. De rijst wordt dan schaarser op de lokale markt, wat leidt tot nog hogere prijzen. Voor consumenten betekent dit dat zij in alle scenario’s, of de prijs nu stijgt of daalt, de dupe zijn.

UNITEDNEWS