President Irfaan Ali met op de achtergrond vertrekkende passagiers op Cheddi Jagan International Airport.

Ondanks een recordbrekende economische groei van 44 procent en de creatie van tienduizenden banen door de olie-industrie op zee, blijft Guyana kampen met een hardnekkige uitstroom van de eigen bevolking.

Met bijna 470.000 Guyanezen in de diaspora —

voornamelijk geconcentreerd in de regio’s New York en Toronto — woont over de grens een aantal dat gelijkstaat aan ruim de helft van de totale thuısbevolking. De migratiestroom verloopt al decennia via vertrouwde gezins- en familiebanden, waarbij het aantal toegekende Amerikaanse verblijfsvergunningen de fysieke terugkeer van diaspora-investeerders nog altijd ruim overtreft.

Het opmerkelijke contrast tussen macro-economisch succes en de aanhoudende emigratie wordt gevoed door een scherpe tweedeling op de arbeidsmarkt en een torenhoge inflatie op basisbehoeften.

Terwijl de energiesector en mijnbouw riante maandsalarissen bieden, blijven essentiële publieke sectoren zoals het onderwijs en de gezondheidszorg achter. Tegelijkertijd zijn de voedselprijzen sinds de start

van de exploitatie met meer dan 60 procent gestegen, terwijl burgers dagelijks te maken hebben met stroomuitval en gebrekkige infrastructuur. Voor veel geschoolde krachten blijft een vertrek naar het buitenland financieel aantrekkelijker dan blijven.

De keerzijde van deze migratie is een structureel arbeidstekort in Guyana zelf, dat nu opgevangen wordt door

tienduizenden arbeidsmigranten uit onder meer Venezuela en Cuba. Ondertussen vormen de geldovermakingen van de diaspora — goed voor honderden miljoenen dollars per jaar — een onmisbare financiële pijler voor gezinnen die achterblijven. Hoewel de regering-Ali met belastingvoordelen en investeringsfondsen probeert om de diaspora aan te moedigen terug te keren, blijft die oproep voor velen ondergeschikt aan de dagelijkse realiteit waarin de kosten van levensonderhoud sneller stijgen dan de gewone inkomsten.

UNITEDNEWS