Terwijl de mondiale roep om voedselzekerheid toeneemt, lijkt de Surinaamse rijstsector gevangen in een neerwaartse spiraal van stagnatie en visieloosheid. De bittere pil die de sector moet slikken, is dat Suriname – ooit de trotse regionale koploper in de jaren tachtig – inmiddels is gedegradeerd tot een achterblijver die de

aansluiting met buurlanden als Guyana en Brazilië definitief lijkt te hebben verloren.

Volgens recente data van de USDA produceert een Braziliaanse boer inmiddels gemiddeld het dubbele van zijn Surinaamse collega, een pijnlijk verschil dat niet te wijten is aan externe pech, maar aan een chronisch gebrek aan innovatie en daadkrachtig

beleid.

De huidige status quo is meer dan een economisch probleem; het is een biosecurity-tijdbom die tikt onder de velden van Nickerie. Door het uitblijven van moderne technologie en hoogwaardig zaadgoed, zien wanhopige boeren zich genoodzaakt om ongecontroleerd zaad over de grens te importeren. Het resultaat is een verwatering van de

genetische zuiverheid en velden die rood kleuren door ongewenste varianten, wat de Surinaamse exportpositie direct in de waagschaal stelt. Wanneer de ruggengraat van deze sector breekt, volgt een domino-effect dat de gehele keten raakt: van transporteurs en loonwerkers tot de veevoerindustrie, die bij een tekort aan lokale bijproducten genoodzaakt is schaarse vreemde valuta uit te geven aan import.

Hoewel de overheid en het ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij (LVV) recentelijk de handen ineen hebben geslagen met het ministerie van Regionale Ontwikkeling (RO) om hooglandrijst in het binnenland te stimuleren, rijst de vraag of dit voldoende is om het grotere gat

te dichten. Dit initiatief, gericht op zelfvoorziening en het versterken van coöperaties in het achterland, is prijzenswaardig als sociaal-economisch project, maar biedt geen fundamentele oplossing voor de industriële crisis in de kustvlakte.

Het herstel van de sector vereist namelijk geen pleisters, maar een radicale structurele ommezwaai waarbij onderzoeksinstituten zoals ADRON,

die door een gebrek aan middelen hun slagkracht hebben verloren, opnieuw worden uitgevonden via publiek-private samenwerkingen of gedeeltelijke privatisering.

De VSB Agro Groep (VSB AG) waarschuwt dat het inmiddels vijf voor twaalf is en pleit voor een tweesporenaanpak die zowel directe verlichting als structurele groei moet bieden. Dit betekent op de

korte termijn het wegnemen van fiscale drempels, zoals het plaatsen van de gehele agrosector in het 0%-BTW-tarief en het restitueren van de ‘government take’ op brandstof. Echter, zonder grootschalige investeringen in de natte infrastructuur – waaronder het cruciale IDB-project L-1052 en de rehabilitatie van het Wakay-pompgemaal – blijft elke vorm van subsidie slechts symptoombestrijding. Suriname staat op een kruispunt: we kunnen blijven toekijken hoe een nationale industrie langzaam verdwijnt, of we kiezen voor een agressieve moderniseringsagenda naar het model van succesvolle regionale partners zoals FLAR en EMBRAPA. De potentie is er, maar de tijd van vrijblijvendheid is voorbij.

UNITEDNEWS