Foto: Minister Patrick Brunings van OGM kondigde aan dat het beleid nu eindelijk in praktijk wordt gebracht onder de noemer “Suriname 3.0”, een visie die ons land naar 2050 moet leiden.

Met veel vertoon is afgelopen week het startschot gegeven voor het project Sustainable and Inclusive Development of West Suriname

(SID WS/ASL3). Terwijl de UNDP en het ministerie van Olie, Gas en Milieu (OGM) spreken over “visie en daadkracht”, klinkt vanuit het veld een kritischer geluid. Voor de bewoners van West-Suriname is de term ‘inclusie’ namelijk al twintig jaar een hol abstractum, terwijl de praktijk er vaak een is van stelselmatige uitsluiting en marginalisering.

Tijdens de tweedaagse Inception Meeting op 28 en 29 januari werd het kader geschetst voor een vijfjarig programma, gefinancierd door de Global Environmental Facility (GEF). Minister Patrick Brunings van OGM kondigde aan dat het beleid nu eindelijk in praktijk wordt gebracht onder de noemer “Suriname 3.0”, een

visie die ons land naar 2050 moet leiden. Maar de retoriek van de minister en de technische taal van de UNDP maskeren een pijnlijke realiteit die zich al decennia voortsleept. In de officiële communiqués valt de term ‘inclusiviteit’ te pas en te onpas, maar in de Surinaamse context fungeert dit jargon vaak als een rookgordijn.

In de afgelopen twintig jaar is bij vrijwel elk groot ontwikkelingsproject in het binnenland gebleken dat lokale gemeenschappen — de Inheemse en Tribale volken — weliswaar worden uitgenodigd voor presentaties, maar zelden echt deelgenoot zijn van de economische macht. De geschiedenis van West-Suriname is doorspekt

met voorbeelden van beleid dat op papier inclusief was, maar in de praktijk leidde tot uitsluiting. Terwijl de overheid nu spreekt over “verantwoord natuurbeheer” en “landschapsplanning”, wachten de bewoners van het gebied nog steeds op de fundamentele basis voor elke vorm van echte inclusie: de wettelijke erkenning van hun grondenrechten. Zonder deze juridische zekerheid blijft elke belofte van de UNDP een gunst in plaats van een recht.

We hebben te vaak gezien hoe concessies voor houtkap en mijnbouw over de hoofden van dorpsbesturen heen werden uitgegeven, terwijl de besluitvorming veilig in de hoofdstad bleef.

Het risico is levensgroot dat de

vier pijlers van dit nieuwe project opnieuw stranden in een bureaucratische exercitie waarbij consultants de grootste winst behalen en de lokale bevolking wordt opgezadeld met nieuwe restricties in hun eigen leefgebied. Als dit project werkelijk de stap van visie naar daadkracht wil zetten, moet de UNDP de abstractie van ‘inclusie’ laten varen en kleur bekennen: krijgt de lokale bevolking daadwerkelijk een stem in het kapitaal, of blijft “Suriname 3.0” slechts een glanzende update van een systeem dat de mensen in de praktijk consequent uitsluit? De succesvolle afronding van een Inception Meeting is een papieren mijlpaal; de echte test begint in de uitvoering, waar de kloof tussen de vergadertafels in Paramaribo en de realiteit in de bossen van West-Suriname nog nooit zo groot is geweest.

UNITEDNEWS